Vartika Adventure Vartika Kuiburi
   

ผู้เขียน หัวข้อ: มาลีเริงระบำ วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557  (อ่าน 180 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

womencube

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 3969
  • การ์ม่า: +0/-0
    • ดูรายละเอียด
มาลีเริงระบำ วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557
« เมื่อ: พฤศจิกายน 08, 2014, 01:05:20 AM »


             “รักคนที่ถูก ในเวลาที่ถูก มันถึงจะกลายเป็นความสุข ชีวิตของหนูมาลียังต้องทำอะไรอีกหลายอย่าง ผมจะรอ...ผมรอได้” ทองทาจับมือหนูมาลี หนูมาลีซาบซึ้ง กล่าวขอบคุณน้ำตาคลอ บอยยืนดูอยู่มุมหนึ่งกับบุญมา ซาบซึ้งกับภาพพ่อแม่ที่ช่วยกับอบรมลูกด้วยประสบการณ์ของตัวเอง บอยน้ำตาไหลออกมาเพราะภาพครอบครัวแบบนี้ บอยไม่เคยเห็นมาทั้งชีวิตโยทะกาจะขอตัวกลับ แต่หนูมาลีชวนให้อยู่กินข้าวด้วยกันก่อน และขอปรึกษาโยทะกาเรื่องโรส “คำว่าพ่อ กับพี่ มันต่างกันจริง ๆ ใช่ไหมคะ พี่โรสบอกว่าไม่เป็นไร หนูก็พยายามเชื่อ แต่พอมีคนพูดขึ้นมา หนูก็กลับมาคิดใหม่”“คำว่าพ่อ และแม่ เหมือนความฝันของคนทั้งโลก ใคร ๆ ก็อยากได้ยิน เพราะมันหมายถึงความรัก และความสำเร็จ ที่ยิ่งกว่าความรักและความสำเร็จทุกอย่างในชีวิต”“บางที...คงถึงเวลาจัดการอะไรบางอย่างแล้ว ไอ้เรื่องพี่ เรื่องพ่อเนี่ยคงถึงเวลาแล้ว” หนูมาลีพูดอย่างตัดสินใจแล้ว โยทะกามองหน้าลูกสาวแล้วร้องไห้ออกมา เพราะตนไม่มีโอกาสเป็นแม่หนูมาลี จนหนูมาลีตกใจว่าโยทะกาเป็นอะไร“ตอนฉันอายุเท่าเธอ ฉันสู้ชีวิตเหมือนเธอ วันนี้ฉันมีทุกอย่าง ฉันเพิ่งรู้ว่า ไอ้เงิน และเกียรติยศที่หามา มันเอามาซื้อความรักไม่ได้ ฉันไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว”หนูมาลีเข้าไปกอดโยทะกา โยทะกาตะลึง “ถ้าอยากเป็นครอบครัวเดียวกับเรา แวะมาที่นี่บ่อย ๆ สิคะ” โยทะการ้องไห้กอดหนูมาลีแน่น พยายามซึมซับความรู้สึกนี้ เพราะอาจจะเป็นเพียงแค่ครั้งเดียวในชีวิต“อ้อมกอดของหนู แค่นี้ฉันก็ตายตาหลับแล้ว”หนูมาลีงงกับคำพูดของโยทะกา และอ้อมกอดก็กระชับแน่น ร้องไห้มากขึ้น โรสเดินผ่านมาเห็นแม่ลูกกอดกันก็สงสารโยทะกามาก และคิดจะทำอะไรบางอย่างโรสคุยกับโยทะกาว่าจะถามความรู้สึกกับหนูมาลีใหม่ว่ายังต้องการแม่อยู่ไหม เพราะตอนที่โรสถามและได้คำตอบว่าไม่ต้องการ ตอนนั้นหนูมาลีอายุเพียงสิบขวบเท่านั้น และหากตอนนี้หนูมาลีอยากเจอแม่ โรสก็จะบอกโดยไม่ปิดบัง โยทะกาดีใจ มีความหวังขึ้นมาทันทีแต่มันก็ไม่เป็นอย่างที่โยทะกาหวัง เพราะเมื่อโรสถาม “ยังเกลียดแม่อยู่ไหม”“นับวันยิ่งเกลียด ขนาดตอนเด็ก หนูยังไม่ต้องการเขา แล้วตอนนี้หนูโตแล้ว หนูเห็นชีวิตเยอะกว่าเมื่อก่อน พี่มองไปรอบ ๆ สิ มีพ่อแม่กี่คนที่ใจร้ายทิ้งลูกตัวเอง เขาต้องเป็นคนใจร้ายที่สุดเลยแหละ” หนูมาลีย้ำโรสว่าอย่าพูดเรื่องนี้อีกโยทะกาที่แอบฟังอยู่เอามือปิดปาก ร้องไห้โฮออกมาทันที โรสแอบมองสงสารและเห็นใจทองทาและโยทะกาหอบแจกันดอกไม้มาแสดงความยินดีวันที่โรสเปิดร้านอีกครั้ง โรสยื่นสคริปต์คนที่จะร้องเพลงบนเวทีให้กับแคที่ไปจัดการ มีบุญมา สมศรี จบด้วยการะเกด แคที่กับบอยยิ้ม ๆ รู้กันกับแคที่ ขณะที่หนูมาลีก็เตรียมสร้างเซอร์ไพร้ส์ให้กับพ่อร้านคาราโอเกะของโรสเปิดให้บริการอีกครั้ง แขกทยอยเข้ามาในร้าน ลูกค้าหลายคนที่หายไปหลังจากร้านเปลี่ยนไปภายใต้การบริหารของซูซี่ กลับมาใช้บริการอีกครั้ง แคที่รับหน้าที่เป็นพิธีกรพูดบนเวที คุมการแสดงต่าง ๆ ตามที่วางแผนไว้ แต่งานนี้ก็ไม่ราบรื่น เพราะกรรมการสมาคมกตเวทียกพวกมาประท้วงที่หน้าร้าน พร้อมกับนักข่าวอีกโขยงใหญ่ตามแผนของเบล โยทะกาและทองทาหนักใจจะห้ามไม่ให้เข้าไปในร้าน แต่บอยบอกให้เข้าไปได้ และหันมองทองทายิ้ม ๆ เพราะมีแผนอยู่ในใจการแสดงมีขึ้นตามที่เซตไว้ การะเกดร้องเพลงจบแคที่ก็ขึ้นประกาศว่าการแสดงชุดต่อไปเป็นของผู้เข้ารอบเดอะซูปเปอร์สตาร์ ซีซั่นสอง หนูมาลี โรสแปลกใจเพราะตามแผนไม่มีโชว์ของหนูมาลี ขณะที่กรรมการสมาคมฯและนักข่าวก็เข้ามาและหาที่นั่งกัน พร้อมกับมองไปบนเวที“ท่านผู้ชมที่รักบทเพลงไม่ได้มีไว้เพื่อให้คนร้องมีความสุขเท่านั้นบทเพลงยังมีหน้าที่อีกอย่างหนึ่งที่สำคัญ...หน้าที่...บอกรัก” หนูมาลีพูด เสียงดนตรีดังขึ้น ทองทามองอย่างแปลกใจ เพราะเป็นเพลงที่โรสแต่งและหนูมาลีให้เขาช่วยบรีพและเรียบเรียงให้ใหม่ ขณะที่โรสก็ยิ้มออกมาเมื่ออินโทรเพลงขึ้น และหันมามองข้าง ๆ ตนเองอย่างตกใจ เมื่อเห็นพ่อกับแม่ตนเอง ซึ่งเป็นเซอร์ไพร้ส์ที่หนูมาลีไม่ยอมบอก“เรามาเซอร์ มาซา ซาใภ้ เอ้อ อะไรทำนองนั้นน่ะ” ย่าหงส์พูดผิด ๆ ถูก ๆ ปู่เชื้อกับย่าหงส์หันมาเจอโยทะกาก็รู้สึกคุ้นหน้า ขณะที่โยทะกาเห็นพ่อกับแม่โรสก็ตกใจ เพราะตนเองมีความลับมากมายที่สังคมไม่รู้ ย่าหงส์หันไปเห็นสายตาของลูกชาย ทั้งขอร้องวิงวอนไม่ให้พูดเรื่องของโยทะกาก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของลูกชาย จึงทักทายโยทะกาในฐานะที่เป็นเจ้านายของหนูมาลี ทำให้โยทะกาโล่งอกและส่งสายตาขอบคุณที่ช่วยปกปิดความลับให้“ร้านเซอร์ไพร้ส์ของเราผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย เคยเป็นแค่ร้านคาราโอเกะ เคยเป็นสถานที่ผ่อนคลายของผู้ชายอารมณ์เปลี่ยว ถึงกระนั้นร้านนี้ก็ยังไม่มีอนาคต จะถูกเจ้าหนี้ยึดวันไหนก็ยังไม่รู้ แต่สำหรับหนูร้านนี้คือชีวิตของพ่อหนูพ่อที่หนูเรียกว่าพี่ พี่โรสใช้ร้านนี้หาเงินส่งหนูเรียน เกือบเดือนมานี้พี่เขาตัดสินใจชุบชีวิตร้านขึ้นมาใหม่เพื่อให้ร้านนี้เป็นที่ที่ร้องเพลงที่ที่คุณจะบอกรักตัวคุณบอกรักคนอื่นด้วยเสียงเพลง หนูก็เลยขอใช้โอกาสนี้บอกรักพ่อ...พ่อที่หนูจะไม่เรียกว่าพี่อีกแล้ว”



 
Share this topic...
In a forum
(BBCode)
In a site/blog
(HTML)

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31